සමාජවාදී පක්ෂය - SPSL

A reply to the Council for Social Democracy

2010-11-21T14:04:00.001+05:30

The Council for Social Democrats (CSD) describes itself as “a network of individuals and organisations who are striving to develop an alternative socio-economic model in lieu of the existing socio-economic model created by the new world order and the neo-liberal economic policies". In Sri Lanka, where the working class and socialist movement has not yet fully recovered from the defeat of the 1980 general strike, let alone the devastation of the Civil War, any such initiative is to be welcomed. The Council has presented its political rationale in “An Accesses to start a Social Democratic Movement” in order to create, “a process for political dialogue" and it is in the same spirit that we present this reply.

From the start, we must make it clear that we do not share the Council's approach to politics. Nonetheless, we hope that the authors of the platform will agree that there is nothing to be gained from any false diplomacy or from denying genuinely held differences. Our disagreements are not limited to particular formulations or arguments but extend to the fundamental methodology that underpins the platform. In fact, this difference of approach is accurately expressed in the very name given to this new initiative, “Social Democracy". Quite apart from the fact that, in its European homeland, Social Democracy has been responsible in recent years for the implementation of precisely the neo-liberal policies that our authors oppose, the name itself expresses the confusion that we believe characterises the whole platform.

“Social Democracy" has its origins in mid-19th century Germany, where it was used to describe a political programme that sought to achieve democratisation not only of political institutions but of all social institutions. Karl Marx himself described it as “a pig of a name" because it conveniently ignored the actually existing realities within society, above all, the private ownership of the economy and the existence of a state machine committed to the defence of that private property. Any political programme that seeks to change the distribution of wealth and political power within society but ignores these two principal characteristics of capitalist society, is utopian. Any party based upon such a programme is doomed to impotence.

The truth of this, admittedly harsh, assessment can be demonstrated by considering just some of the platform's proposals or, to be more accurate, aspirations. True to the Social Democratic tradition, the platform calls for democratisation of no less than 12 “areas" that include the “political system", “civil society", the “educational system" and “economic regulation". Let us consider what is proposed for each of these areas in the platform.

With regard to the “political system" the platform insists that the “fundamental norm" which should govern it is the assumption that the human being is a collective social being and thus political systems should “always consider satisfying the social and developmental needs of a human being". What exactly are we to make of this? Undoubtedly human beings, are social beings, even collective social beings, but how are we to ensure that a political system recognises this? Indeed, what does “recognising” actually mean? If the Sri Lankan political system does not recognise this today, and we must assume the author believes this to be the case, what changes are required to bring it about? Today, Sri Lanka is "formally" a democratic state, indeed, a democratic socialist state. What has to change? Who is to do the changing? How, exactly, is the rule of just one family to be overcome?

With regard to civil society, the platform explains that this is “the space between the family and the state" and it rightly observes that there is a danger that an emphasis on individual rights can lead to the domination within society of men, members of the majority community or “those who possess wealth or wield power". Equally rightly it recognises that this excludes women, individuals of minority communities and underprivileged people. What is the solution to this undoubted problem? According to the platform it is to ensure “the provision of civil and political rights to the people who are marginalised in this manner". This argument appears to contradict itself; civil and political rights are precisely individual rights and, according to the platform itself, an emphasis on individual rights is what leads to the exclusion of women, minority communities and underprivileged people.

Here again we see the failure to recognise reality or, indeed, to call things by their proper names. Let us be more concrete; in a capitalist democracy, even if everybody has the same right to vote this will never outweigh the advantages of those who not only have the right to vote but are also wealthy. With regard to the social inequality suffered by women, our authors' lack of insight and real commitment to social change is reflected by their concentration on “the space between the family and the state". In other words, they accept that equal rights do not apply within the family itself, yet this is exactly where the inequality of women is rooted.

When it comes to “minority communities", the Social Democrats' failure to grapple with the reality of Sri Lankan society is truly glaring. The simple truth is that the Tamil community in Sri Lanka is systematically oppressed, within that community many, particularly women in the plantations, are even denied citizenship. For the Social Democrats to retreat into the vague language of “minority communities" on this issue is a disgrace. Having said that an emphasis on individual rights is inadequate, they should have the courage of their convictions and openly say that the Tamil people have rights as a community and that those rights are currently denied to them.

Turning to the education system, the platform proclaims that its first objective should be to “build knowledge, capacities and attitudes that consider the democratic needs of the individual" and that, secondly, it must “provide education to fulfil the developmental needs of society". We can probably assume that the authors mean that the education system should ensure the full development of the individual as a first priority. Once again, what is left out of account in this utopian dream is day-to-day reality, above all, private property. How is an impoverished child to have the same chance of educational development as the child of a wealthy family? To put it more concretely, from where will the money come? The second objective, fulfilling the “developmental needs of society" is also far from straightforward. Who decides what are the developmental needs of society? If it is the present government, the outcome would be predictable. If it is not th present government, how will this change come about?

The root of all this confusion in specific policy areas is to be found in the Social Democrats' view of economics. This is hardly surprising, as Lenin put it, “politics is concentrated economics" and any lack of clarity here is guaranteed to find its way into all other policy areas. On the one hand, the platform “emphasises the need for the existence of entrepreneurship against the state-focused capitalism", it goes on to acknowledge that “private enterprises are an essential factor of the country". However, it is also resolutely in favour of “state intervention in long-term investment" and the “coordination of economic relations through non-market organisational structures". So which is it to be? Support for the entrepreneurs against the state, or state intervention in the interests of long-term investment?

This contradiction in policy flows from an underlying contradiction in theory. This is immediately apparent in the platform's summary of “the path we have chosen". Here we read, “CSD believes that although the market is potentially the most efficient allocation mechanism, it does require regulation since it is incapable of regulating itself". This one sentence sums up the contradiction within the Social Democrats' politics, indeed, a contradiction at the heart of all reformism.

What does it mean to be “potentially the most efficient allocation mechanism"? In market theory, allocation of resources between different economic sectors is achieved through the spontaneous operation of the pricing mechanism. If one sector is producing too much, then the prices for its goods will fall, entrepreneurs in that sector will lose income and, therefore, reduce investment and production until the point where what is produced exactly balances demand. Similarly, if too little is produced in one sector, prices for its goods will rise, encouraging more investment and, therefore, more output, again until demand is satisfied. This, then, is the potential for the market to be the most efficient allocation mechanism. Its supposed efficiency as compared to any other economic system is held to be its self-regulating nature. Providing there is no interference with the pricing mechanism, the market operates spontaneously with millions upon millions of transactions reflecting the ebb and flow of supply and demand.

Despite their professed recognition of this “potential" for the market to be the most efficient allocation mechanism, our Social Democrats immediately contradict the theory by insisting that it also requires regulation, “since it is incapable of regulating itself". Now, regulation requires a regulator and the CSD believes that the regulator's task includes “ensuring competitive conditions for private sector companies", pointing out that this must include public investment in infrastructure, but that the regulator itself “should strive to be an active player in the economy". And what is to be this regulator that will supervise the market while ensuring competitive conditions and being an active player itself? It is the state or, as the platform prefers it, “the active state".

Among the tasks for this active state are: regulation of the financial markets, money supply, highly speculative financial instruments, the excessive pursuit of returns and the formation of elusive economic bubbles. Leaving aside, for the moment, the all-important question who controls the state, what is left of the market economy and how is entrepreneurship protected against State-focused capitalism in this vision of the future?

Market forces themselves guarantee that the state can always borrow money for investment more cheaply than any entrepreneur so, if the state is active within the economy, how are private entrepreneurs supposed to compete against it? For the market to play its role as an allocator of resources, much bigger profits must be available in shortage sectors in order to attract investment to increase production. Where is the line between “bigger profits" and “excessive profits"? The logic of the Social Democrats' approach seems to be that, in the last analysis, the “active state" has the ability to make such difficult decisions. But, if that is the case, what is the point of the market? If the state is so good at economic regulation, why not a fully state regulated or co-ordinated economy?

It would strain the reader's patience to continue listing the details of confusion and contradiction within the Social Democrat platform, enough has been said we think to make clear that no political party capable of transforming Sri Lankan society could possibly be based upon such weak foundations. This is not to suggest that the authors of the platform do not genuinely want to see such a transformation. On the contrary, it is the combination of good intention with the recognition that in some way social control of the economy is the way forward, that prompts us to contribute this reply to their platform. The fundamental weakness of the platform is the unspoken assumption that the existing state could ever be a guarantor of the interests of society as a whole. True social control of the economy will require the overthrow of the existing state and its replacement by a state based on the direct democracy of the actual producers of economic wealth, the working class and farmers.

Peter Main

Behalf of SPSL

රුපියල් 8000 කින් වැටුප් වැඩි කිරීම හා වැටුප් විෂමතාවය ඉවත් කිරීමේ වෘත්තීය සමිති ඒකාබද්ධ සමුළුව.

2010-11-07T17:09:00.000+05:30

නොවැම්බර් 9 තංගල්ල සමූපාකාර මන්දිර ශාලාවේ දී (සවස 4ට)

නොවැම්බර් 12 ගාල්ල නගර ශාලාවේ දී (සවස 4ට)

සමුළුව අමතන වෘත්තීය සමිති නායකින්.

ලාල් කාන්ත (ජාතික වෘත්තීය සමිති මධ්‍යස්ථානය සභාපති )
මහින්ද දේවගේ ( සමාජවාදී වතු සේවක සංගමය )
සරණපාල පලිහේන (ජනරජ ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිතිය )
සරත් කහගල්ල ( ස්වාධීන ලංකා ගුරු සංගමය )
සමන්ත කෝරළේ ආරච්චි ( ජාතික වෘත්තීය සමිති මධ්‍යස්ථානයේ කැදවුම් කරැ )

වැටුප් වැඩි කිරීමේ උද්ඝෝෂණ පැවැත්වෙන දින

නොවැම්බර් 4 ජාතික රෝහල ඉදිරි පිට, කළුබෝවිල රෝහල ඉදිරි පිට, රජයේ මුද්‍රණාලය ඉදිරි පිට
නොවැම්බර් 9. කළුතර නගරය
නොවැම්බර් 11. මහනුවර නගරය
නොවැම්බර් 11. තංගල්ල නගරය
නොවැම්බර් 16. මාතර නගරය
නොවැම්බර් 16. ජාතික ඉතිරි කිරීමේ බැංකුව ඉදිරිපිට
නොවැම්බර් 16. සෙත්සිරි පාය බත්තරමුල්ල.
නොවැම්බර් 16. මධ්‍යම තැපැල් දෙපාර්තමේන්තුව ඉදිරිපිට කොළඹ

සුදු කමීසයෙහි ජම්බු රතු මිස අන් රතු පැල්ලමක් නොතියන්න..

2010-10-28T07:27:00.000+05:30

ජනාධිපති රාජපක්ෂට දෙමළ ජාතිකයෙකුගෙන්…

අතිගරු ජනාධිපතිතුමනි,

මා ඉපදුනේ ලංකාවේ ය. මගේ මුතුන් මිත්තෝ සියල්ළෝම නිදන්නේ අපේ දේශයේ ශුද්ධ වූ පොළවෙහි ය. වයස දහයක් වෙත්ම මම යාපනයේ සිට කොළඹට ආවෙමි. යාපනයේ අඹ පැනිරස මම උරා බී ඇත්තේමි. කොළඹ දී රසවත් රතු ජම්ඹු මගේ කමිසයෙහි රතු පැල්ලම් ඉතිරි කළේ ය. කපුටන් හාරා ගන්නට තැත් දරන ඉදීගෙන එන වරකා සුවඳ මට පුරුදු ය.

මා රට හැර ආවේ 1975 දී ය. එකල් සිට අපේ දේශය වෙලී ඇත්තේ ඒ සා මහත් වූ වේදනාවකින්, දුක්ගින්දරකින් සහ සන්තාපයකිනි. කුඹුරු යායයන් වෙත සිය ශුද්ධ වූ ජලය ගෙන එන්නා වූ බලවන්ත මහවැලි නදිය උතුරුවාලූයේ ලේ ය. දෙමලුන්ගෙත් සිහලුන්ගෙත් ලේ ය. අපේ දේශය පාරාදීසයක සිට නරකාදිය කරා පතුලට ම ගිලී යනු මම බලා සිටියෙමි. වරද කාගේ දැයි සහතික කර කීමට කිසිවකුට නොහැකි ය. මන්ද වරද සෙවිය යුතු කාලය බොහෝ ඉක්ම ගොස් ඇති බැවිනි.

අතිගරු ජනාධිපතිතුමනි,

ඔබ සමහර විට පැවැත එන්නේ දුටු ගැමුණුගෙන් විය හැකි ය. අපේ ජනයා පැවැත එන්නේ, එනයින් එළාරගෙනි. මතකයට ගන්න, කණ්ඩුල නම් සිය ඇතුපිට නැගී දුටු ගැමුණු එළාර සමඟ යුද වැදුණු සැටි. ප්‍රථම වතාවට ශ්‍රී ලංකාව එක් සේසත් කිරීම උදෙසා තවමත් දුටු ගැමුණු අනුස්මරණය කැරේ. එමෙන්ම ඔහු තවත් කරුණක් නිසා ද අනුස්මරණය කෙරෙයි. යුද වැදී එළාර මරා දැමීමෙන් පසු ඔහු එළාර වෙනුවෙන් ස්මාරකයක් තැනව්වේ ය. ඒ ගරුකල යුතු සිය සතුරා වෙනුවෙනි. එතැන නතර වී බැස අචාර කරන ලෙස ඔහු සියළු ශ්‍රී ලාංකිකයිනට නියෝග කළේ ය. එමගින් ඔහු පෙන්නුම් කලේ සිය උදාරත්වය පමණක් නොවේ. තමා දක්ෂ දේශපාලනඥයකු ද වන බව ය. එළාර පරාජය කිරීමෙන් පසු තමාට දෙමළ ජනයා පාලනය කිරීමට ඇති බව ඔහු දැන සිටියේ ය.

ජනාධිපතිතුමනි,

ඇදහීම සහ වාසනාව ද ඔබේ ඉහළ දේශපාලන නිපුනතා ද විසින් ඔබ ඉතිහාසයේ අද්විතීය තැනක තබනු ලැබ ඇත. තමාට පෙර අන් අය අසාර්ථක වූ නමුත් මහින්ද රාජපක්ෂ නම් ශ්‍රේෂ්ඨ නායකයා සහ දක්ෂ යුදකාමියා විසින් විසිපස් වසරක් පැවැති කැරලිකාරිත්වය අවසානයේ දී පරාජය කළ බව ඉදිරි දරු පරම්පරා ඉගෙන ගන්නවා ඇත. විටෙක ඔබ විසි එක්වන සියවසේ දුටු ගැමුණු යැයිද ඔව්න් විසින් නම් කරන්නට ඉඩ තිබේ

එසේ නමුත් ජනාධිපතිතුමනි ඔබට දුටු ගැමුනු චෛතසිකය පැළඳ ගැනීමට අවැසි නම් ඔබ ද තැනිය යුතු ය ස්මාරකයක්. එය නොවිය යුතු ය දාගැබක් හෝ ගොඩනැගිල්ලක්. එය විය යුතු ය නව පිළිවෙතක්. එය පිරිපුන් විය යුතු ය ක්‍රියාත්මක වීමට අවශ්‍ය බලයෙන්. 1958 වර්ගවාදී කැරලි කෝලාහලයන්ට මඟ පෑදූ වැරදි වලට යළි ඉඩ නොතියන්න. සරසවි වරම් ලැබීමට අපේෂාවෙන් සිටින දෙමළ තරුණතරුණියන් ඉන් වළක් නොවන්න. තමන් දෙවන පංතියේ පුරවැසියන් යැයි දෙමළ ජනයාට හැඟෙන්නට ඉඩ නොහරින්න. ඔවුන්ගේ ආගමට ඔව්න්ගේ භාෂාවට ගරු කරන්න.

ජනාධිපතිතුමනි, දෙමළ ජනයා ගැන ඔබ දැන ගත යුතු දෙයක් තිබේ. ඔවුනට සිය භාෂාව දෙවියන් වැන්න. සිය බසට ඒ සා කැපවීමක් ඇති සංස්කෘතීන් ලොව ඇත්තේ අතළොස්සකි.

ඔබ නීතිඥයකු ලෙස පුහුණුවක් ලැබූවෙකි. ඔබේ වෘත්තියේ මුල් කාලයේ දී ඔබ දෘඩතර මානව හිමිකම් ආරක්ෂකයකු විය. ජයග්‍රහණයන් ලබා රෝමයට ආ වීරයකු සේ ජුලියස් සීසර් මෙන් අද ඔබ ජනප්‍රිය ය. බලවත් ය. ඔබ ඉල්ලා සිටින කිසිවක් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට තරම් කිසිවකු බලවත් නැත.

අප නීති විද්‍යාලයේ දී සෝල්බරි ව්‍යාවස්ථාව ඉගෙන ගත් අවස්ථාවේ දී හැදෑරූ වෙනස් කළ නොහැකි විධිවිධාන සම්මත කරන්න. [entrenched provisions] යනුවෙන් හැදින්වෙන වෙනස් කළ නොහැකි විධිවිධාන යනු ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම ව්‍යවස්ථාවෙහි තිබූ 29 වන වගන්තිය යි. ඉන් කියැවුනේ ශ්‍රී ලංකවේ පාර්ලිමේන්තුවට කිසිදු සුළුතර ජනප්‍රජාවට විශම සැළකීමක් කරන නීති සම්මත කළ නොහැකි බව යි. මෙම 29 වන වගන්තිය කිසිම ලෙසකින් වෙනස් කළ නොහැකි වගන්තියක් ලෙස ව්‍යවස්ථාවට එක් කර තිබුණි. 1972 ජනරජ ව්‍යවස්ථාව සකස් කිරීමේ දී එම වගන්තිය සහමුලින්ම නොසළකා හරින ලදී* අවශ්‍ය නම් මගේ සහාය ඔබට හිමි ය. සාගින්නෙන් ද නිරුවතින් ද සිටින දෙමළ ජනයා ඔව්නට කියා ස්ථානයක් ඇත්දැයි ඔබ දෙස බලා සිටී. සහතික කරන්න, ඔවුනට තැනක් ඇති බව. ඔබ එක් ප්‍රභාකරන් කෙනෙක් මරා දැමුවෙහි ය. එහෙත් තවත් ප්‍රභාකරන් කෙනෙක් ගොඩ නැගී ඒමට ඉඩ නොතබන්න. කඩු සහ තුවක්කු මගින් එවැන්නකු බිහි වීම වළක්වන්නට ඔබට බැරි ය. එය කළ හැක්කේ ඔබේ හදවතින් සහ ඥානයෙන් පමණි. කරුණාව, සත්‍යය සහ යුක්තිය. ඔබ ඒ බව බුදුන්ගෙන් ඉගෙන ගත්තෙහි ය. ඔබට අවශ්‍ය අවි ඒවා ම පමණි. අන් කිසිවක් නොවේ. ධම්මපදයට අනුව බුදුන් කීවේ වෛරයෙන් වෛරය නොසන්සිඳෙන බවත් එය ආදරයෙන් පමණක් සිදුවන බවත් ය.

ජනාධිපතිතුමනි,

ඔබ මේ ලස්සන නගරයෙන් ආපසු යන විට මට පොරොන්දු වෙන්න හෙට දවසේ පාසැලට යන දස හැවිරිදි දරුවාගේ සුදු කමීසයෙහි ජම්බු රතු මිස අන් රතු පැල්ලමක් නොතිබෙන බවට. උදෑසන කපුටා වරකා ගෙඩිය මිස වෙනත් දෙයක් නොහාරනු ඇති බවට. මා සුවද උරා බිව් අඹ ගසෙන් පළතුරු මිස අන් කිසිවක් නොඑල්ලෙනු ඇති බවට.

ගරු ජනාධිපතිතුමනි,

අප යළි පාරාදීසයට කැඳවා යන්න. ඔව්, යළි පරාදීසයට කැඳවා යන්න.

-( ජනාධිපති රාජපක්ෂ මහතා පිළිගැනීම පිණිස පසුගිය දා ඇමෙරිකාවේ හූස්ටන් නගරයේ පැවැති හමුවක දී ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ නීතිවේදියකු වන ජොර්ජ් ආර්. විලි විසින් පවත්වන ලද කතාවේ අනුවාදයකි.)

සෞඛ්‍ය සේවයේ සුළු සේවා පාලක නිළධාරීන්ට ශක්තිමත් සමිතියක් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි ?

2010-10-24T19:06:00.000+05:30

රජයේ රෝහලක වෛද්‍යවරුන් හෙදියන් හැරැණු විට ඉතාම වගකිවයුතු රාජකාරි වැඩ කොටසක් ඉටු කරන්නේ කනිශ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලයයි. කනිශ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලය සංඛ්‍යාත්මකව වෛද්‍යවරුන්ට සහ හෙදියන්ට වඩා වැඩිය. වෛද්‍යවරුන්ට හෙදියන්ට සේවය සඳහා සහයක සේවාව සපයන්නේ කනිශ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලයයි.

රෝහලක දෛනික වැඩ කටයුතුවල දී කනිශ්ඨ කාර්ය මණ්ඩලය විසින් සපයන දෛනික සේවාව අඬාල වුවහොත් රෝහලක සේවා කටයුතු පවත්වා ගත නොහැක.

සනීපාරක්ෂාව, ගොඩනැගිලි සහ උපකරණ නඩත්තුව, ඔක්සිජන් සැපයීම වැනි කටයුතු රෝහලක අත්‍යාවශ්‍ය සහායක සේවාවල වගකීමයි.කනිශ්ඨ කාර්ය මණ්ඩල මෙහෙයවා මෙම රාජකාරි කටයුතු සාර්ථකව සිදුකළ යුත්තේ සුළු සේවා පාලක නිළධාරීන් විසිනි.

ඒ අනුව සුළු සේවා පාලක තනතුරට රජයේ රෝහලක සැළකිය යුතු වහකීම් රාශියක් පැවරී තිබේ. මෙවැනි අධීක්ෂණ මට්ටමක ඇති තනතුරක් තවමත් පවතින්නේ ප්‍රාථමික මට්ටමකය.

රෝහල් සුළු සේවා පාලක නිළධාරීන් වශයෙන් පවතින තනතුරට සාපේක්ෂව පැවති ඇතැම් තනතුරු අද මේ වන විට මධ්‍ය මට්ටමේ කාර්මික සේවා ගණයට ඇතුලත් වී ඇත. නිල නාමය හා වැටුප් ක්‍රම වෙනස් කරගෙන අද අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳින තත්වයක් තිබෙනවා. එහෙත් සුළු සේවා පාලක තනතුර පවතින්නේ ආරම්භක අවධියේ පැවති වැටුප් හා සේවා තත්වයෙනි.

මේ තත්වයට හේතු වී තිබෙන්නේ රජයේ රෝහල්වල සුළු සේවා පාලක නිලධාරීන් තිරසාර වැඩ පිළිවෙලක් අනුගමනය නොකිරීමයි.

අපි සුළු සේවා නිලධාරීන් ලෙස දේශපාලනික හා වෘත්තීය සමිති මතිමතාන්තර තිබුණත් අතලොස්සක් වැනි නිළධාරීන් පිරිසක් නිසා එක ධජයක් ලෙස සංවිධානය ඉතා වැදගත්ය.

ආයතනයක නිළධාරීන් සංඛ්‍යාව සුළු පිරිසක් හෙයින් ජාතික මට්ටමේ ශක්තිමත් සමිතියක් ගොඩගැනීම අපහසු නොවේ.

ඒ නිසා සෞඛ්‍ය සුළු සේවා සංගමයේ අනාගත බලාපොරොත්තුව වන්නේ යළි නොබිඳෙන ශක්තිමත් සංවිධාන වැඩපිළිවෙලක් සහිතව දිවයිනේ සියළුම සෞඛ්‍ය සුළු සේවා පාලක නිළධාරීන් සංවිධානය කර ස්වකීය අයිතීන් දිනා ගැනීම සඳහා සංවිධානය කිරීමයි.

අපේ ප්‍රධාන ඉලක්කය වන්නේ තනතුරු නාමය සහ වැටුප් ක්‍රමය ඉහල දමා ගැනීමයි. ඊට අමතරව දැනට නිකුත් කරනු ලබන නිළ ඇඳුම් කට්ටල ප්‍රමාණයට විකල්පව වර්තමානයට ගැලපෙන නිළ ඇඳුම් කට්ටල ලබාගැනීම සහ ස්ථානගතව ඇතැම් ඉහල නිළධාරීන්ගෙන් සුළුසේවා පාලක නිළධාරීන්ට මුහුණ දීමට සිදුවී තිබෙන දුක් ගැහැට විසඳමින් ක්‍රියා කිරීමට අප තීන්දු කර ඇත.

සෞඛ්‍ය සුළු සේවා පාලක නිළධාරීන්ගේ සංගමයේ ප්‍රධාන ලේකම් කේ. එම්. ඩී. හේරත් සහෝදරයා සමග කළ සාකච්ඡාවක් ඇසුරෙනි.

කතා කළොත් කට කපනවා.

2010-10-23T10:24:00.000+05:30

මහින්ද චින්තන ආණ්ඩුවට සහ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිට විරැද්ධව නැඟී සිටියහොත් දැඩි දඬුවම් ලබාදීමට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ බලධාරීන් කටයුතු යොදා තිබේ.

මේ හේතුව නිසා වර්තමාන රජයට එරෙහිව කිසිම ජනමාධ්‍යකින් ජනාධිපතිව විවේචනය කළහොත් එම විවේචනය කළ තැනැත්තාගේ කතාව විද්‍යුත් ජනමාධ්‍ය මගින් කප්පාදු කරනු ඇත. ඊට අමතරව රජයට එරෙහිව පෝස්ටර් මහින් හෝ වෙන කිසියම් හෝ විරෝධතාවයක් දැක්වුවහොත් ඔවුන් වහාම අත් අඩංගුවට ගැනීමට බලධාරීන් කටයුතු යොදනු ඇත.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති උපාසක භූමිකාවක් සමාජය තුළ රඟපාමින් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වළලමින් සිය විරැද්ධවාදීන් සියළුදෙනාම යටපත් කිරීමකට සැරසෙමින් සිටියි.

අපි ජනතාව අවදිකරමු. මහින්ද පාලනයේ දෙවැනි ධූර කාලය ලාංකීය සමාජයට හෙනපතයක් වීම වැළැම්වීමට පෙරට එන ලෙස ජනතාවට හඬගා කියමු.

Sri Lanka: Pogrom cover up

2010-10-22T07:30:00.000+05:30

ආණ්ඩුව අධිරාජ්‍යවාදී බලවේග ඉදිරියේ පසුබසී.

2010-10-20T19:41:00.000+05:30

යුධ කාලයේ මානව හිමිකම්, මාධ‍ය්‍ය මර්දනය, පැහැරගැනීම් සහ අතුරුදහන්වීම් යන කරුණු මුල්කර ගනිමින් බටහිර හා යුරෝපීය බලවේග වලින් එල්ල වූ විවේචන බටහිර හා යුරෝපීය බලවතුන් ගේ කුමන්ත්‍රණයක් බව ආණ්ඩුවේ පාලකයින් ප්‍රකාශ කරනු ලැබීය. මේ විදේශ කුමණ්ත්‍රණය පරාජය කිරීමට පෙරට එනලෙස දේශ ප්‍රේමී බලවේග වලින් ඉල්ලා සිටියේය. මේ කුමන්ත්‍රණ වල ප්‍රතිඵල ලෙස ජී එස් පී + නතර කිරීම,එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ ලේකම් බැන්කින් මූන් විසින් ලංකාව ගැන සොයාබැලීමට පත් කරනු ලැබූ කොමිටිය පත් කිරීම එම කුමන්ත්‍රණයට අවශ්‍ය පසුබිම බවද පෙන්වා දුනි. වීරවංශ ඇමතිවරයා යොදවා ගනිමින් ආරම්භ කරනු ලැබූ ඊනියා අධිරාජ්‍ය විරෝධී රංගනය තුළ එය දකින්නට ලැබුණි.

ආණ්ඩුව විසින් පසුගිය මාස දෙක තුන ඇතුළ්ත පෙන්වා දුන් ඉහත විදේශ කුමන්ත්‍රණ මේ වන විට විහිළුවක් බවට පත් වෙමින් තිබේ.

නිව්යෝක් නගරයේ පැවති 65 වන එක්සත් ජාතීන්ගේ සමුළුවට ජනාධිපතිවරයා ඇතුළු නියෝජිත පිරිස විශාල ධනස්කන්දයක් කාබාසිනියා කරමින් සතිටින් සහභාගී වූහ. ජනාධිපතිවරයා කරනු ලැබූ කතාව තුළ ලංකාව ගැනඉහත අධිරාජ්‍යවාදී බලවේග වලට සහතිකයක් ලබා දෙමින් ලංකාවට පැමිණ ආයෝජන ඇති කරන ලෙස ද සඳහන්ව තිබුණි. මෙහිදී සුදු කොටියා ලෙස යුද කාලයේ හැඳින් වූ නෝර්වේ නියෝජිත සොල්හයිම් හමුවී ඇති කර ගත් කතා බහ තුළ ද එය සඳහන් වී තිබුණි.පසුගිය අගෝස්තු මාසයේ මහා කුමන්ත්‍රණකාරී බවතා වූ බෑන්කින් මූං හමිවී ඇතිකරගත් සුහදතාවය ලංකාවේ දේශප්‍රේමී හිතවතුන්ට කනේ පහරකි.

මේ සියළු මැදිහත්වීම් තුළ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල විසින්(IMF) සිව්වන කාර්තුවේ ණය මුදල ද ලබා ගනිමින් තිබේ. ඒ තුළ නොවැම්බර් අය වැය එම මූල්‍ය සංවිධාන වල උපදෙස් අනුව සිදුවනු ඇත.

මේ තුළ පෙනී යන්නේ ලෝක බැංකු ප්ලග් ගැලවීම කෙසේ වුවත් අධිරාජ්‍යවාදී බලවේග පිටුපස ගොස් ඕනැම කොන්දේසියක් උඩ ආධාර ලබා ගැනීමේ තැනට සංධාන ආණ්ඩුව පත්වී ඇති බවයි.

From Resistance to Revolution - Manifesto for a Fifth International

2010-10-17T18:59:00.000+05:30

කම්කරුවන්ගේ සැබෑ ස්වාධීන පන්ති මධ‍ය්‍යස්ථානයක් ගොඩනඟමු.

2010-10-16T19:48:00.000+05:30

ධනපති පංතියෙන් ස්වාධීන වූ කම්කරු පන්ති මධ‍ය්‍යස්ථානයක් ගොඩනැගීම ඉලක්ක කරගෙන ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති මධ‍ය්‍යස්ථානයක් පසුගියදා ගොඩනැගුනි. දැනට අසංවිදිත කම්කරු පන්ති ව‍ය්‍යාපාරය එක් ධජයක් යටතට ගෙන ඒම ඇතුළු කරුණු රාශියක් මෙයට ඇතුළත් වේ. පසුගියදා පැවති ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති නියෝජිත හමුව මෙහි පළමු පියවරයි. එහිදී තීරණය කරනු ලැබුවේ සියලු වෘත්තීය සමිති මේ ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය හා බද්ධකර ගැනීමට හැකි උපරිම උත්සාහයන් ගන්නා බවයි.

ඒ අනුව ඉදිරි කාලයේ සෑම වෘත්තීය සමිතියක් සමගම ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය සාකච්ඡා කරනු ලැබේ. ඒකාබද්ධ සාකච්ඡා ශක්තිමත් වූ වහාම දැවැන්ත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී කම්කරු නියෝජිත සමුළුවකට ගමන් කිරීම මෙහි දෙවන පියවර වනු ඇත. කම්කරුවන්ගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නියෝජිත සම්මේලනයක් මගින් තීන්දු තීරණ ගැනීම හරහා සමස්ත කම්කරු පන්ති විශ්වාසනීයත්වය ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය වෙත හිමිකර ගැනීමට හැකිවනු ඇත.

මේ සඳහා සමස්ථ කම්කරුවන් දැනුවත් කිරීමේ සංයුක්ත වැඩ පිළිවෙලක් ද ඒකාබද්ධ වෘත්තීය සමිති නියෝජිත හමුවේ දී යොදාගන්නා ලදී. ද්‍රෝහී නායකත්වයේ පාවා දීම හෙළිදරව් කරමින් ධනපති රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ සකලවිධ මර්දනයට එරෙහි වීමට කම්කරුවන් දැන් සිටම සූදානම් කරමු.

සමාජවාදී පක්ෂයට වසර 4යි. ඔක්තෝබරයේ උපත ලැබූ අපි.

2010-10-13T23:03:00.000+05:30

සාම්ප්‍රදායික වාමාංශික ව‍ය්‍යාපාරයේ පංති සහයෝගිතා අවස්ඵාවාදී දේශපාලන පිරිහීම්වලට එරෙහි මක්ස්වාදයේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් දශක 4 ක පමණ අධික කාලයක් දිවගිය ඉතිහාසය අපගේ දේශපාලන මත වාදය බිහිවීමේ අඛන්ඩත්වය හා බැදී පවතී.ධනපති පන්තියෙන් කම්කරු පන්තිය ස්වාධින කර ගැනීම සදහා (මහජන පෙරමුණු දේශපාලනය ) ගෙනගිය විසන්වාද හා සංවාද වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස 70 දශකයේ අග බාගය වන විට නව සම සමාජ පක්ෂය බිහිවීමද අපගෙ ඍජු දයකත්වය හා බැදේ. එම පක්ෂයේ ගමන් මග තුල 80 දශකයේ අග බාගය වන විට මතුවුනා වු දේශපාලන හැඩ ගැසීම නිසා ඈතිවූ සංවාදය තුල පක්ෂයේ සුලුතර කන්ඩායම වශයෙන්ද. 1985 සිට 1988 දක්වා ද අප පෙනී සිටියෙමු.බහුතර හා සුලුතර කණ්ඩායම ලෙස එම පක්ෂය තුල වැඩ කිරීමට තිබූ මධ‍ය්‍යගත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය අපගේ දේශපාලන ගමන් මග තුල විශේෂ කැපීපෙනෙන ලක්ෂණයක් විය.

පක්ෂ නායකත්වයේ හා සුළුතර කණ්ඩායමක් ලෙස සහෝදරාත්මක පදනමකින් පක්ෂ අභ‍යන්තරයේ පෙනී සිටීම ලෙනින්වාදී බොල්ෂෙවික් සම්ප්‍රදාය බව පැහැදිලි වේ. නමුත් එම සංවාදය අවසාන වන්නේ සුළුතර කණ්ඩායම පක්ෂයෙන් ඉවත් කිරීමත් සමගය.එම තත්වය තුල 1989 වන විට මාක්ස්වාදී කම්කරු ප්‍රවනතාවය ලෙස දේශපාලන ගමන් මඟ ආරම්භ කාරනු ලැබූ අපි 1997 වන විට එක්සත් සමාජවාදී පක්ෂය ගොඩනැඟීමේ පුරෝගාමී වැඩ කොටසකට දායක වූයෙමු.

ලාංකික කම්කරු පංතියට සෙසු පීඩිත ජනතාවට මඟ පෙන්විය හැකි කේඩර්ගත පක්ෂය බවට එ.ස.ප.ය පත් කරන්නට අපි ගනු ලැබූ ප්‍රයත්නයට පක්ෂ ලේකම්ගේ අධිකාරීවාදී භාවිතාව හරස් වන්නට සිදුවීම එහි දේශපාලන සහ සංවිධාන පිරිහීමේ මූලය බවට පත්වන්නට විය. 2005 දී රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ යුධවාදී හා ජාතිවාදී ක්‍රියා මර්ග වලට එරෙහි ධනපති එක්සත් ජාතික පක්ෂය සමග යුද විරෝධී පෙරමුණ හැදීමට යෝජනා කිරීමට පක්ෂ ලේකම් මධයම කාරක සභාවට යෝජනා කිරීම නිසා ඇති වූ දේශපාලන බෙදීම ගැඹුරැ සංවිධාන බෙදීම් දක්වා වර්ධනය වුනි. එම සංවිධාන බෙදීම් තුළ පක්ෂයේ ලේකම් ගේ දූෂිත චර්යාවන් හෙළිදරව් වීමඩ් දක්වා ඉදිරියට පැමිනීම නිසා අප එසපයෙන් ඉවත් කිරීමට ක්‍රියා කරනු ලැබීය. අපව පක්ෂයෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා එම පක්ෂයේ ජාත්යන්තරයක් සඳහා වූ කොමිටියේ (CWI) නායකයාද ලංකාවට ගෙන්වා ගනිමින් ආරම්භ කරන ලද ක්‍රියාව මධය්‍යගත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සම්ප්‍රදාය වළලා දැමීමක් ලෙස ඉතිහාසයට එකතු වී තිබේ.

පක්ෂ ලේකම්ගේ සහ ජාත්යන්තර නායකත්වයේ අධිකාරීවාදී භාවිතාවට එරෙහිව මධ‍ය්‍යගත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තහවුරු කිරීම සඳහා පක්ෂ අභ‍ය්‍යන්තරයේ අපි ගෙන යනු ලැබූ අරගලය නව දේශපාලන උපතකට අත්තිවාරම විය. 2006 ඔක්තෝබර් මාසයේ පක්ෂයේ මධ‍ය්‍යම කාරක සභාවේ 16 දෙනාගෙන් අට දෙනෙකුම ඉවත්වී අප සමඟ පැමිණීම අපගේ බිහිවීමට මුලපුරනු ලැබීය.

එම දේශපාලන පිරිහීම්වලට එරෙහි ආරම්භ කරනු ලැබූ ගැඹුරෑ දේශපාලන පසුබිම මේ වන විට 5 වන ජාත්‍යන්තරයක් ගොඩනැන්න්හීමේ අන්තර්ජාතික ඉදිරි දර්ශනයක් දක්වා වර්ධනය වෙමින් මවතී. වසර හතරක අපගේ දේශපාලන ගමන් මඟ ලාංකික දේශපාලනයේ බරපතල කම්පනයක් හා හැඩගැසීම් සිදු වූ යුගයක් තුල අපගේ පෙර දැකීම් වල නිවැරදිභාවය ඉස්මතුවී පෙනුනි. බිහිසුනු යුධවාදී සහ ජාතිවාදී පරිසරයක් තුළ උපත ලැබූ අපගේ මතවාදයට උඩුගම් බලා පිහිනීමේ අමාරු ගමනකට මුල පිරීමට සිදුවිය.

යුද්ධමය ක්‍රියා මාර්ග තුළ LTTE ව‍ය්‍යාපාරය පරාජය කර දමනු ලැබුවත් ජාතික ප්‍රශ්නය ස්වයංතීරණ අයිතිය පිලි ගනිමින් ජාතික ප්‍රශ්නය විසඳිය යුතු බවට කරනු ලැබූ දේශපාලන අවධාරනයේ නිවැරදි භාවය තවමත් වලංගු වී ඇත. යුද්ධය නිසා අවතැන් වූ දහස් ගණන් ජනයාගේ ඉරණමට විසඳුමක් සැපයීමට වත්මන් මහින්ද චින්තන පාලනය තවමත් අපොහොසත් වී ඇත. මාධ‍ය්‍ය මර්දනය හේතුකොට ගෙන ප්‍රකාශන නිදහස හා ප්‍රතිවිරැද්ධ අදහස් වලට එරෙහිව මතු වූ තහන්චි තවමත් අවසන් වී නොමැත. අප බිහි වීමේ දේශපාලන පරිසරය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ සියළු අයිතීන් වලට මරණීය අභියෝග එල්ලවන, විවෘත දේශපාලන ක්‍රියාකාරීත්වයට ඇතුලුවීමට බොහෝ බාධක පැමිණෙමින් තිබුණි. මෙම තත්වය තුල අන්තර් ජාතික දැක්මකින් ලාංකික විප්ලවවාදී පක්ෂයේ කේඩරය ගොඩනැගීමේ ගැඹුරැ හා දුෂ්කර අභියෝගයන්ට අපි මුහුන දෙමින් සිටී. කම්කරු පන්තිය මුහුන දෙන ගැඹුරැ දුෂ්කර සමාජ පරිසරය නිසා නව පන්නයේ පක්ෂ කේඩරයක් ගොඩනැඟීම බරපතල අපහසුම කටයුත්තකි. මේ සමස්ත දුෂ්කර හා අපහසුකම් යටතේ මාක්ස්වාදයේ භාවිතාව සහ රැදී පැවතුන අපගේ ජීවිතය ඔක්තොම්බර් විප්ලවයට ලබාදුන් බොල්ෂෙවික් සම්ප්‍රදායන්ගේ අත්දැකීම් හා අන්තර් සම්බන්දයක් ඇත්තෙමු.

අද අපට පැවරී ඇත්තේ එම ඔක්තෝම්බර් විප්ලවයේ ජයග්‍රහණයන් පෙරට ගෙනයාමට ලෙනින් සහ ට්‍රොට්ස්කි විසින් ආරම්භ කරනු ලැබූ ජාත්‍යන්තරවාදී ඉදිරි දර්ශනයක් මත ජාතික තලයේ කේඩරය ගොඩනැගීම වනු ඇත. එය විශාල දාර්ශනික අභියෝගයකි. අපෝහක විධික්‍රමය මත පදනම් වෙමින් අන්තර්ජාතික දේශපාලන හා ගෝලීය අර්බුදය විග්‍රහ කිරීමට අප යොමු විය යුතු වේ. පසුගිය වසර තුල අපට දක්නට ලැබූ ධනපති ගෝලීය ධනවාදයේ අර්බුදය විසින් මාක්ස්වාදයේ පෙර දැකීම් සනාථනය කර ඇත. ඒ තුල ධනවාදයේ මිනී වළ හාරන්නා ලෙස නව කම්කරු පංතිය ජාත්‍යන්තර මඟ පෙන්වීම් සහිතව ඓතිහාසික කාර්යභාරයට මුහුණ දී සිටින්නෙමු.

The fight for a revolutionary International today

2010-10-09T09:30:00.000+05:30

An appeal to open a discussion about convening a common conference of all organisations that have indicated agreement that the time is right to take concrete steps towards the formation of a new revolutionary working class International

Dear comrades,

The League for the Fifth International addresses this proposal for discussion to organisations that have indicated they would support steps towards the founding of a new international organisation of the working class, a new International, capable of coordinating a worldwide resistance to the capitalist classes’ offensive against the workers’ social gains, their democratic rights and their natural environment.

Concretely, the need for a new International has been emphasised by Hugo Chávez’ call for a Fifth International. This has attracted interest from a number of socialist organisations on the far left who recognise that the building of a new International is an urgent task of the day, not a theoretical project for the distant future.

The need for a revolutionary international is posed right now by the sharp offensive of the bosses against working people all over the world. The enemies of the working class are attacking jobs, wage levels, social welfare, health, education and democratic rights.

The capitalist classes of the world survived the initial shock of the most severe economic crisis since the Second World War thanks to the weakness of the traditional leaderships of the workers. Now, they are determined to unload the full cost of the crisis onto the backs of wage earners, pensioners, the unemployed and the young.

There has been a determined fightback, but it has been hampered by the national and continental fragmentation of the forces of resistance. In Europe, the governments of the EU, led by Germany, coordinated an international campaign of vilification against the Greek workers, farmers and lower middle classes, accusing them of laziness and living beyond their means. Their journalists extended the hate campaign to most of the southern nations of the continent, describing them by the disgusting acronym “the PIGS” (Portugal, Italy, Greece and Spain).

At the height of the crisis in Greece, we clearly needed a body that could, and would, mobilise the workers of Germany, France, Britain, indeed the whole of Europe, against this chauvinism; that would explain that it was not Greek working people but the bankers of the City of London, Frankfurt, Zurich and the billionaires of the bond markets who were master minding the biggest rip-off in history and turn the hatred of the masses against them. There was no such body and now governments across the continent are seeking to impose their own austerity programmes, insisting that workers accept huge cuts in social spending “or suffer the fate of Greece.”

What is the network, the organisation, and the leadership that could mobilise the working class resistance? It is an International. We believe that the global capitalist crisis has created conditions in which the task of creating a new revolutionary International can no longer be postponed. It is a task of the day, alongside the task of building revolutionary parties in every country.

We believe the present crisis is no “normal” cyclical recession, but marks the entry of the world into a period in which the overall trend of capitalist development is downward – constituting an historic crisis of the system as a whole which obliges the bourgeoisie to launch a sustained attack on the working class. In general, cyclical upturns will be shallow, downturns deep and protracted. Rivalries between the powers will intensify; pre-revolutionary and revolutionary situations, the rise of reactionary forces, wars and environmental disasters will increasingly pose point blank the need to resolve the crisis of proletarian leadership, the need for a socialist transformation of society.

There is great unevenness between the old imperialist heartlands and the emerging global powers on the one hand, and the underdeveloped semi-colonial economies on the other, some of which are growing while others sink deeper into debt and destitution.Although we recognise the historic character of the current crisis, we should not turn a blind eye to sporadic recoveries and speculative booms. The cyclical rhythm of capitalist development naturally continues, but it is sclerotic and painful, with expansion in one country or region exacerbating crisis in others. As the system as a whole moves in a downward trajectory, the competition for dwindling spoils intensifies.

The crisis is greatly accelerated by the contradictions generated by globalisation over the preceding period. In Europe, we are faced with the dismantling of our post war gains (the welfare state) and in the third world we are struggling under a new round of debt and austerity measures. We are seeing the beginnings of a struggle for the redivision the world between rising and declining imperialist powers, threatening regional and proxy wars and intensified diplomatic and economic conflicts. Instability is further increased by severe environmental catastrophes.

We believe the present crisis has a special significance because, by bringing to the surface of events the historic contradictions of the capitalist system, it underscores the basic insight articulated by the revolutionary Comintern in the days of Lenin and Trotsky: that the imperialist epoch is a revolutionary epoch, the epoch of capitalism’s decline and fall, and that the actuality of the revolution, the potential struggle for socialism, is lodged in every episode of the class struggle.

In such a period, the intensification of the class struggle leads inevitably to the possibility of revolutionary or counter-revolutionary outcomes. Where the question of power is posed, the victory of the working class is certainly not an issue that can be left to the dynamics of some sort of objective process. For victory, the working class needs a correct strategy (a programme) a combat organisation of the vanguard (a party) and a class struggle that builds up new or renewed fighting organisations of the masses. Ultimately, none of these tasks can be completed in national isolation.

These immense challenges find the working class movement worldwide, above all its mass organisations, parties and trade unions, without even the rudiments of a revolutionary leadership. Neither is this simply an absence, a vacuum waiting to be filled. The existing leaderships of the unions, the Communist, Socialist and Labour Parties, are agents of capital who, at best, have no idea of the alternative to capitalism in crisis and, at worst, seek to thwart and divert the mass militant struggles which continue to erupt, despite them.

The period we are entering undoubtedly presents great opportunities but also great dangers. The opportunities centre on the possibility that revolutionary socialist ideas and politics can again become a mass phenomenon, winning over the actual vanguard of working class militants and of all the oppressed and exploited classes and strata that form the natural allies of the proletariat.

This possibility, however, will only be realised if revolutionaries play an organising and politicising role internationally – as Marx and Engels, Luxemburg, Lenin and Trotsky did in the previous four Internationals. In this task, we are not starting from the beginning; we have the heritage of all these historic figures on whose shoulders we must stand. In part, we will be continuing the work of the revolutionary years of the Internationals that they founded. However, we will also be addressing positive developments over the last ten years. In the period of expanding globalisation, the forces of internationalism were plainly on the march.

The most remarkable examples of this were the anticapitalist mobilisations from Seattle to Genoa, the mass mobilisations in Venezuela, Argentina, Mexico, Bolivia, and the global antiwar movement of 2003 which, even though it failed to stop the US invasion and occupation of Iraq, significantly undermined popular support at home for the war and placed limits on further attacks. Likewise, in Europe and Latin America, links of solidarity between countries resisting capitalist and imperialist offensives, economic and military, have led to mass mobilisations.

These developments have been manifested at various gatherings such as the world and continental social forums and, most recently, in the call issued last November/December by Venezuelan President Hugo Chávez, for a Fifth Socialist International.

A number of political forces worldwide, generally those that have been active in the various anticapitalist, anti-imperialist and antiwar movements of the last ten years, have responded positively to this call. These have included various Trotskyist currents as well as non-Trotskyist and Marxist-Leninist organisations.

Varying degrees of criticism have accompanied this support for Chávez’s call. These have mainly centred on the obvious danger that this ‘International’ would be subject to the foreign policy of a capitalist state (even if an “anti-imperialist” one) and the class contradictions lodged in the very heart of ‘Bolivarian socialism’.

We certainly share these criticisms. The class contradictions in Venezuela are very real. They express, yet again, the simple fact that socialism cannot be brought into being in any sense without the expropriation of the capitalist class, the breaking up of the old state institutions and the establishment of working class states. The lack of democracy in the PSUV, the decline and bureaucratisation of the missiones, and Chávez’s condemnation of workers fighting for pay rises amid spiralling inflation as ‘counter-revolutionary’, give a clear warning of what a new international would look like if it were built around his reformist vision of socialism and under his leadership.

If a new international looked like a re-born bourgeois Non-Aligned Movement, as Chávez has on occasion suggested with his appeals to the Iranian regime and the Chinese Communist Party, it would be a dead-end. We need, in contrast, a new working class international that fights for genuine socialism and the final overthrow of capitalism in a revolution.

Does this mean that those who contemptuously rejected Chávez’s call, often with formally correct criticisms of his record and policies, were right to do so? Absolutely not. Firstly, they ignore one simple fact: the working class does need an International, not some distant future but now; to fightback against the massive attacks launched against it in the context of the present crisis. If workers’ organisations respond positively to this call, then it would be the height of sectarianism to refuse to engage with them.

Secondly, if revolutionaries refuse to participate in any initiatives resulting from Chávez’ call this would actually tend to ensure the very outcome which they say they want to prevent: the formation of a bourgeois international. Such an outcome would certainly be a crime against the working class, particularly if it were draped in the red banners of Lenin and Trotsky, but to avert this outcome requires that we do something.

That means that we do not stand passively on the sidelines, giving Chávez and company every opportunity to shape an international as they want it, but intervene and fight for a revolutionary internationalist programme and policy in any and every arena created by this new initiative. This is why we welcomed Chávez’s call without endorsing his project and why we would attend any international conference he organises. Whether this conference can play a positive role depends on how many organisations respond, who they are and what they do at it.

A Fifth International must be built, but on a revolutionary basis which accords not merely with areas of agreement between existing organisations, but to the objectively determined necessities of advancing the class struggle. That is why we appeal to all revolutionary and working class organisations to join us in the struggle to make the new international stand on firm socialist foundations. The mass vanguard of the working class, presently fighting back against the savage austerity programmes of bourgeois governments, desperately needs a network of national sections (parties) and an international centre to coordinate its struggles, to hammer out a strategy for a counteroffensive which ends in the seizure of power: a world revolution.

We, in the League for the Fifth International, believe that, if Chávez calls a conference open to all who want to fight capitalism and imperialism, then all revolutionary tendencies and currents should attend it. More, they should collaborate in advance to prepare a revolutionary intervention, and argue for a militant programme of action, for class independence from all states and for a debate on our revolutionary goals and strategy (i.e. on programme).

However, we do not believe that it is right, or necessary, to wait for an event that may never happen, or that may happen in a form that discredits the very idea of an International. It is high time that all those forces who believe in the necessity for a new International themselves take an initiative to summon forces to the task of creating a new International.

For this reason, we propose that all such forces organise an open conference to discuss the linked questions of coordinated global resistance to the crisis and the austerity measures of the capitalist governments and the question of putting the issue of a new (Fifth) International squarely before the mass fighting organisations of the working class in every country.

We are eager to hear your response to our proposal.

With revolutionary greetings,

Dave Stockton for the League for a Fifth International.

Union delegates agree united campaign for higher pay in Sri Lanka

2010-10-09T08:45:00.000+05:30

A step towards revolutionary unity

2010-10-08T16:50:00.001+05:30

Statement of joint political agreement with the Socialist Party of Sri Lanka and the League for the Fifth International

The first political party to be founded in the British colony of Ceylon, in 1935, was a workers’ party, the Lanka Sama Samaja Party or Ceylon Equal Society Party (LSSP). The first Communist (Stalinist) Party on the island originated from a minority split in the LSSP in 1940. During the Second World War the LSSP itself split with a section of it – the Bolshevik Samasamaja Party – rallying to the Fourth International. Re-unification of the BSP and the LSSP in 1950 saw the latter become a section of the Fourth International.
The highpoint of its influence in the class struggle was its leadership of the great hartal (general strike) of 1953. However in the following years the LSSP degenerated, first into centrism, and finally into reformism. In 1964, it entered a bourgeois nationalist government. Various left splits from the LSSP, trying to rebuild revolutionary Trotskyism, continued to split away from the LSSP. One such a split in 1977 gave birth to the Nava Sama Samaja Party (NSSP) aligned with the British Militant Tendency, led by Ted Grant. This in turn saw a breakaway in 1982 to form a Sri Lankan section of the United Secretariat of the Fourth International (led by Ernest Mandel)
The NSSP organisation itself crossed class lines in the late 1980s when it supported the Indo-Lankan peace accord, which meant the deployment of Indian soldiers in Sri Lanka. A minority of the NSSP split away and formed the Marxist Workers Tendency. After an abortive attempt at entrism in the bourgeois Sri Lanka Freedom Party they succeeded in launching a new organization, the United Socialist Party. This organisation was affiliated to the Committee for a Workers’ International and indeed was one of its most successful sections in the semi colonial world. In 2005 they stood in the presidential elections and came third with 35,000 votes.
However the policy of the USP’s general secretary, Siritunga Jayasuriya, led to a further split. With no proper democratic debate in the party he set about implementing a popular front policy with the right wing United National Party, The UNP has no progressive role to play in the struggle for the Tamils rights or to end the war – only the workers movement can create a lasting piece in the country by forcing the capitalists to recognise the rights of the Tamils, including national separation if they so wish. The CWI leadership sided with the current general secretary against the long-standing militants who had helped to build the CWI for over 20 years.
Many of the leading members, half the central committee and key leaders in the trade unions left the CWI to form a new organisation – the Socialist Party of Sri Lanka.
In the spirit of internationalism the comrades immediately began to seek out an international organization that could assist them in the difficult task of constructing a Trotskyist party in Sri Lanka. Coming from a country where the Fourth International once had a mass following, their political investigations took them to the League for the Fifth International. After several months’ correspondence between the International Secretariat of the League and the leading committees of the SPSL, culminating with a visit by a representative of the League in May, a Declaration of Fraternal Relations was agreed which we print below.
The comrades of the SPSL are currently making a thorough political analysis of the centrist politics behind the CWI. In particular they were surprised about the depth of the adaptation to reformism that leading CWI members like Ted Grant and Peter Taaffe engaged in when they were part of the Labour Party in Britain.
The League will work with the SPSL leaders and members over the coming months to assist them to deepen their analysis of the centrist degeneration of the Fourth International. The development of our links with the Trotskyist movement in Sri Lanka and the connections that the SPSL has with sizeable working class forces (especially within the health workers union) opens the possibility for serious numbers of working class militants in Sri Lanka to be won to the call for a Fifth International.
Revolution, the independent youth movement in solidarity with the League also hopes to work with the young members of the SPSL to build a section of Revolution. Continued discussions if they lead to a fusion of our two organisations will allow the struggle for a Fifth International to take further important steps forward South Asia, a region which will be a crucial battle ground in the struggle for socialism in the 21st century.
1 The world imperialist system is in a stage of globalisation. Barriers to capitalist exploitation are being torn down across the world. On every continent, the bourgeoisie is attacking the working class, seeking to privatise and break up the public sector and drastically to reduce social welfare. The US government and its allies are waging their “war on terror” against those that resist their domination, at home and abroad. They have occupied Afghanistan and Iraq, and the threat of war is used to force countries like Iran to submit to US dominance. The purpose is to prolong the “American Century” – i.e. US dominance of the semi-colonial world, the robbery of its natural resources and the exploitation of its workers and peasants. At the same time, rivalries between imperialist powers are re-emerging, with the EU, Japan and Russia all raising their military spending sharply.
2 From 1991, the propagandists of capitalism claimed that a new epoch of global development and peace had opened with the restoration of capitalism in the USSR and the other bureaucratically degenerate workers’ states, and with the “opening up” to multinational capital of the countries of the “third world”. Yet within a decade this lie had been exploded by crisis and war (such as the “Asian crash”, the Balkan and Middle Eastern wars). Despite the present boom in the imperialist heartlands, and in countries like China and India, further global crises, even more destructive ones, are inevitable. Imperialism remains the final, declining stage of capitalism.
3 Rapidly mass movements rose up to oppose “globalisation” and the “new imperialism”. Hundreds of thousands protested at the summits of the handful of rich and powerful states, the G8, World Bank and the IMF. Millions worldwide demonstrated against the invasion of Iraq, opposition to the war has grown as the death toll rises. In Latin America, Africa and Asia movements of workers and peasants have mobilised to resist the takeover of their natural resources, the privatisation of their public utilities, the super-exploitation of their workforces.
4 In Palestine, Lebanon, Iraq and Afghanistan, resistance has mounted against invasion and occupation by the imperialists and their Zionist agents. We declare our solidarity with the struggles to expel the imperialist armies from the Middle East and call for the closing of all naval and airbases from which the imperialists seek to dominate the semi-colonial countries.
5 In South Asia, a social crisis is mounting. In Pakistan a mass popular democratic movement is emerging to challenge the dictatorship of General Musharraf – the proletariat, organising independently of the bourgeois democratic forces, must come to the head of the movement to drive him from office. In Nepal the workers and urban masses have brought down the absolute monarchy of King Gyanendra, but still the monarchy remains and the bourgeois parties retain the power. In India the rapid growth of industry has expanded the working class – but in the government of West Bengal the workers’ party – the CPI(M)- has revealed again its completely bourgeois programme by attacking the workers and poor peasants and implementing neoliberal policies.
6 In Sri Lanka the election of the new coalition government – with participation of the vicious Sinhalese chauvinists of the JVP – has opened a new and dangerous phase of civil war. Inflation has massively increased; the government squanders what money it has on the military in its war against the Tamils. Civil liberties are stripped bare as the police clamp down on those who dissent against the government’s racist war. The fostering of Sinhalese chauvinism amongst workers and youth is the government’s conscious attempt to divert rage against poverty, lack of jobs, social decline towards the Tamil workers rather than towards the true cause of these ills: the bourgeoisie.
7 The alternative to the nightmare of fratricidal national conflict is the formation of a revolutionary workers’ party in Sri Lanka. Such a party must defend the Tamil people’s right to self determination – up to and including the formation of a separate state if they so wish – and the right of the Tamil people to resist repression by the Sinhalese chauvinists and the government. It must strive to bring the working class to the head of the fight against national oppression, declaring in the words of Karl Marx that ‘a nation which oppresses another can never itself be free’.
8In this struggle, the working class must maintain its independence. We utterly reject the people’s front policy of forming a political bloc with democratic bourgeois parties, such as was proposed in 2006 by the United Socialist Party (Sri Lankan section of the Committee for a Workers International), an abandonment of class principle which led to the formation by the proletarian wing of the party of the new Socialist Party of Sri Lanka. This led to the General Secretary of the USP attempting to form an alliance with the bourgeois UNP and not first of all with the left. Only through class independence and a rejection of the people’s front policy can the working class party link the fight against chauvinism and national oppression to the fight against capitalist exploitation and oppression of the workers and rural poor of the entire island. In this way the Socialist Party strives to unite working people from Tamil, Sinhalese and all ethnic and religious communities to break the power of the ruling class and their imperialist masters.
9 We fight for an end to capitalism and for the working class to take power and to build a new society based on a democratically planned economy. We believe that only such working class power can fully and finally liberate all those who suffer exploitation and oppression, on the basis of gender, race, nationality or sexual orientation. We look to the Russian Revolution 90 years ago as the model for working class revolution. We adhere to Trotsky’s theory of permanent revolution and use the method of Trotsky’s transitional programme and the early Fourth International. The crowning point of our programme is the creation of soviets and an armed workers’ militia and the struggle for the dictatorship of proletariat.
10 It is our duty to warn the working class that the ruling classes of the world, imperialist and semi-colonial will never allow the working class to take power by exclusively peaceful means, by winning a majority in parliament, etc. They will resort to force long before that and the working class has to be prepared for this. Today political tendencies such as the Fourth International and the Committee for a Workers International – of which the SPSL was recently a part – are deliberately seeking to obscure this basic truth. Such equivocation is not Leninism or Trotskyism but centrism, which vacillates hopelessly between revolutionary words and reformist deeds.
11 We cannot fight for socialism in Sri Lanka alone, nor in any isolated country. It is necessary for the world working class to build a new revolutionary International to fight for socialism across the world. The SPSL, after discussions with the League for the Fifth International, believes that it is advancing the clearest revolutionary method on which to build this new world party today. Therefore we call on all political organisations that are fighting for the power of the working class and the overthrow of capitalism, all militant trade unions waging the class struggle, to join us in declaring for the formation of a Fifth International and in discussing the programmatic and organisational basis on which a new world party of social revolution can be built.
12 We agree to establish fraternal relations between the SPSL and the League for the Fifth International with a view to deepening political and methodological understanding of its programme. To this end the SPSL will translate the League’s programme From Protest to Power into Sinhalese and Tamil.
13 We agree that the SPSL will discuss with the council of REVOLUTION – the international socialist youth movement which works in political solidarity with the League for the Fifth International – the possibility of building a section of REVOLUTION in Sri Lanka.
14 The SPSL and the League will take forward this process of revolutionary unification: the International Executive Committee of the League will discuss with the SPSL how it can become a sympathising section of the League and ultimately be admitted as a full section at the League’s next international congress. We will work in conjunction with other League supporters in South Asia to seek out co-thinkers in as many countries of the region as possible and hopefully to build sections there that will work in the closest solidarity.
• Down with imperialism’s drive to super-exploitation and war
• Down with the Sri Lankan regime’s chauvinist war of national oppression against the Tamil people
• Long live the struggle of the workers and poor peasants for the overthrow of capitalism and the creation of a socialist order
• Forward to a Socialist Federation of South Asia
• Forward to the formation of a Fifth International – a new World Party of Social Revolution!

The fight for socialism in Sri Lanka

2010-10-08T16:39:00.000+05:30

The situation in Sri Lanka in 2007

The Sri Lanka Freedom Party government headed by Mahine Rajapakse has dramatically escalated the war against the Tamil people. The civil war against the Tamil resistance movement, which is headed by the LTTE, also known as the Tamil Tigers, has been raging since 1983. Even though there is technically a ceasefire, the fighting in the last 6 months has left 4000 dead. The government escalation of the conflict resulted in a guns instead of butter budget with inflation of around 20 per cent. The fighting has disrupted food production in the already poor regions in the north and east, and now starvation is causing extra suffering. Thousands of people are internally displaced, living in refugee camps and shanty towns with no adequate facilities.

Sri Lanka has not been able to develop itself after the end of direct colonial rule. Despite growth in the public sector, wages are low and the promises of globalisation have failed to significantly increase the living conditions of most Sri Lankans. The majority of women are unemployed; those that do work are employed in garment factories earning about £1.50 a day. Only around 1 per cent of the population goes to university. The war has allowed the government to attack civil liberties and move closer to creating a police state - the army has powers of arrest and detention over the civilian population.

The Socialist Party of Sri Lanka contacted the League for the Fifth International because they wished to enter into political discussions. The SPSL was formed in the fall of 2006 from a split in the United Socialist Party, the CWI section in Sri Lanka. The dispute centred on the USP leader Siritunga Jayasuriya’s policy of joining a popular frontist anti-war coalition called the United People’s Movement, which also included the bourgeois UNP. A comparison would be a socialist group joining an anti-war coalition with the Conservative Party in Britain. The UNP were the party in government when the war started and have no real interest in defending the Tamils rights, other than to score points against the opponents in the ruling SLFP.

<strong>Conditions on the ground</strong>
The SPSL has a trade union in the health sector with over 2000 members and large branches in the main hospitals in Jaffna and Trincomalee, both areas affected by the civil war. Travelling around the country to meet comrades and union activists takes a lot of time, but every worker that we spoke to was eager to talk about the situation in Britain and internationally – and asked what we thought about the war in Sri Lanka.

The meetings with health workers, print workers, teachers and civil servants organised by the SPSL provided an opportunity to not only discuss the socialist solution to the war, but also the struggle for socialism around the world. Drawing on the lessons of the Russian Revolution and the previous four working class internationals, it was possible to demonstrate that the tasks of workers and socialists in the present is bound up with the necessity of creating a new international party. Since Sri Lanka had a mass party of the Fourth International, called the LSSP, the call for a fifth had real resonance amongst some workers and youth that had become disillusioned with the reformist and centrist politics of the LSSP.

The SPSL leadership agreed a draft fraternal relations document. We will carry on political discussions with the comrades and organise visits between our two organisations with the hope of reaching political agreement on the way forward. The breakthrough in South Asia represents an important development for our international organisation. We will work over the coming period to build and strengthen our sections and create momentum for a fifth international to unite the revolutionary working class.

වැඩකරන ජනතාවගේ අයිතීන් සුරැකීමට පෙරට එමු..ලංකාවේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩනගමු.

2010-10-08T11:16:00.001+05:30

වැඩකරන ජනතාවගේ අයිතීන් සුරැකීමට පෙරට එමු..ලංකාවේ විප්ලවවාදී පක්ෂය ගොඩනගමු.